"Rodzina, rodzina
po szerokim świecie.
Nie jeden rok przejdzie nim się ona zejdzie.Drodzy przyjaciele,
Witam Was bardzo serdecznie na kolejnych "Bukowińskich Spotkaniach". Witam wszystkich starą, bukowińską śpiwanką o rodzinie, która rozsypała się po całym świecie, i o tym, że wielu lat trzeba, by się ona zeszła...
Dotychczas Orkiestra kojarzona była głównie z repertuarem łemkowskim, bojkowskim i huculskim. Ta płyta i kaseta zawiera wyłącznie piosenki polskie. Nie oznacza to jednak, że Orkiestra "przerzuciła" się na inny repertuar, na przykład po to, by unosić się na fali mody na polskość. Muzyka "Czas do domu" jest raczej kontynuacją naszych wcześniejszych zainteresowań i istnieje ścisły, chociaż może nie tak oczywisty i wyraźny, związek pomiędzy nią, a historią zespołu. Można spróbować ująć go odwołując się do naszych związków z chodzeniem po górach. Zanim doszło do powstania Orkiestry, były bowiem wyprawy w Beskid Niski i Bieszczady; zwykła - wydawałoby się - turystyka piesza w niewątpliwie niezwykłych górach.
Pierwsza reakcja: nareszcie Słoma nagrał kasetę! Potem zaskoczenie: zamiast spodziewanej symfonii bębniarskiej bum-bum i puk-puk, jakie się najczęściej z bębnów wydobywa. Po drugim przesłuchaniu jednak "Brzmienia" wyraźnie zyskały, nawet w porównaniu z początkowymi oczekiwaniami.
"...Gdy muzyka gaśnie - to słowa są właśnie. I właśnie chcę przywitać wszystkich naszych przyjaciół na kasecie z koncertu "Dziadki w Akwarium" 21 lutego 1994 roku w Warszawie, na kasecie właśnie wydawanej przez Folk Time, i wszystkich naszych przyjaciół zaprosić na nasze inne koncerty, na których jak zwykle - co słowo zabiera, muzyka otwiera..."
W angielskim miesięczniku FolkROOTS, w numerze marcowym, 165-tym z kolei ukazały się dwie recenzje. Dotyczą one płyt OjDADAna Grzegorza Ciechowskiego oraz In Sherwood kapeli Trebuniów-Tutków. Pierwszą z nich warto przeczytać szczególnie w kontekście mojego omówienia odnośnej płyty zamieszczonej w grudniowym numerze Gadek. Nadal zgadzam się z pozytywnymi i negatywnymi opiniami, które w nim wyraziłem. Recenzja In Sherwood jest co najmniej drugą jakiej doczekała się kapela TT w FR.
Dla każdej osoby zajmującej się folklorem kultura ludowa może być fascynująca z innego powodu, zgodnie z indywidualną wrażliwością estetyczną lub osobistymi doświadczeniami. Jedni wysoko cenią sobie estetykę sztuki ludowej, innym odpowiada życie w zgodzie z rytmem natury. Piękno drewnianych świątków czy poczucie harmonii kojarzone z wiejskim życiem są niewątpliwymi wartościami, dla których kultura ludowa jest warta upowszechniania. Z popularyzacją folkloru wiąże się jednak jeszcze jedna wartość, niezależna od subiektywnych gustów i ulotnych, bądź co bądź, przeżyć, a jest nią przekraczanie bariery kulturowej obcości.
Szperając po bibliotekach w poszukiwaniu nagrań archiwalnych muzyki ludowej całkiem niedawno natrafiłem na dwupłytowy album analogowy pt. "Grajcie dudy, grajcie basy". Album ten posiadał obszerną wkładkę z wyczerpującymi informacjami, także po angielsku, na temat swojej zawartości - kompleksowego przeglądu polskiej muzyki ludowej. Już po pierwszym utworze wiedziałem, że nagrania te muszą być wyjątkowe.
Najnowsza produkcja Firmy nosi tytuł "Oj DADAna". Kompozytorem muzyki do dwóch, z 10 zamieszczonych na tej płycie utworów, jest flecista Dima Chaaback, jednego -Grzegorz Ciechowski, reszta jest autorstwa Polskiej Tradycji Ludowej. We wszystkich tych utworach, z wyjątkiem ostatniego, wykorzystane zostały fragmenty archiwalnych nagrań autentycznej muzyki ludowej, głównie piosenek, oraz fragmenty wypowiedzi ludowych muzykantów.
Tytułowe pytanie sugeruje, że będę na nie odpowiadał, podając jakąś swoją definicję folku, co nie jest do końca prawdą.
Kaseta zawiera ponad 56 minut muzyki huculskiej w 24 porcjach - dużo jak na kasetę nagraną "fabrycznie". Nie jest to jednak jedyny powód, dla którego ktoś, kto kupi "muzyki i śpiewanki" będzie zadowolony. Wydawcy kasety, czyli Towarzystwo Karpackie i Orkiestra Świętego Mikołaja, dołożyli bowiem wszelkich starań, by pierwsze na polskim rynku wydawnictwo z huculską muzyką było bez zarzutu nie tylko pod względem ilości, ale i jakości.
Jeśliby pominąć odruchowe i trafne skądinąd skojarzenie z folklorem, można śmiało uznać, że muzyka folkowa jest w Polsce nieznana. Wystarczy włączyć radio lub pójść do sklepu płytowego by przekonać się, że na muzykę folkową nie ma ani popytu, ani podaży. Chlubne przykłady audycji czy sklepów, gdzie muzykę folkową można spotkać, są niestety jeszcze wyjątkami. Podobnymi wyjątkami są przeciętni słuchacze muzyki, którzy są w stanie skojarzyć takie nazwy jak Kwartet Jorgi, Varsowia Manta i Carrantuohill. Zespoły młodsze, lubelska Orkiestra św. Mikołaja czy warszawska Werchowyna, w sali ogólnopolskiej są niestety raczej tylko zespołami środowiskowymi. Muzyka folk, mimo wszystko, wkrótce przestanie być domeną jedynie co bardziej ambitnych twórców audycji radiowych i organizatorów festiwali, a stanie się hobby zwykłych słuchaczy i wykonawców.