Przy niebiańskich stołach

Piotr Kula

Niezwykle barwny, szarmancki, przebojowy, ale przede wszystkim – niesamowicie utalentowany muzycznie. Taki był Piotr. Jego pasja i miłość do ukochanego akordeonu wypełniały wszystkie możliwe momenty i chwile jego życia. A muzyka była jego życiem. Najpierw lata spędzone w szkole muzycznej, później studia muzykologiczne na KUL-u, kształtowały go nie tylko jako muzyka, ale i człowieka. Uczynny, empatyczny i nieprzeciętnie towarzyski, przychodził zawsze z uśmiechem, dobrym słowem i swoim słynnym pytaniem: „Co tam dobrego słychać?”.

 

Alicja Habza

Piotr kochał folklor. Można nawet powiedzieć, że z całą swoją osobowością i tym, co niósł twórczego i na scenie, i w życiu prywatnym, on sam był folklorem. Początków jego ogromnej pasji można doszukiwać się w jego rodzinnych Dobczycach, gdzie już jako młody chłopiec przypatrywał się swoim mistrzom gry na akordeonie, a także próbom jego ukochanych Werdebusów Dobczyckich. Jako kilkunastoletni chłopak zaczął występować wspólnie z Werdebusami, m.in. intensywnie kolędując w okresie bożonarodzeniowym. Szła za tym jego rozległa znajomość repertuaru kolęd i pastorałek, które bardzo chętnie wykonywał przy różnego rodzaju okazjach świątecznych. To, jak ważny element w jego muzycznym życiu stanowiły dobczyckie lata spędzane w gronie Werdebusów, a przede wszystkim jego mistrza – Stanisława Żuławińskiego (od którego przejął unikatowy repertuar, a także maniery wykonawcze stanowiące część widowiska Grupy Kolędniczej „Szopka z lalkami”), świadczy fakt założenia przez Piotra już w Lublinie – zespołu Ludowa Szopka z Lalkami. Kolędował z niezwykłą pasją i zaangażowaniem. On nie „odgrywał” ról poruszanych przez niego laleczek, o które skrzętnie dbał. On stawał się tymi postaciami, z jego charakterystycznym tembrem głosu, manierami przejętymi od swojego mistrza Stanisława, jednocześnie dając każdej laleczce iskrę siebie. Taką, której nie da się ot tak wytworzyć. Każdy, kto widział kiedyś to wyjątkowe widowisko, wie doskonale, że choć na scenie wokół szopki stało kilkoro muzykantów i śpiewających – najjaśniej błyszczał tam w góralskim stroju Piotr, od którego widzowie nie odrywali wręcz wzroku. Wielokrotnie nagradzany wraz ze swoim zespołem, uczestniczył w różnych przeglądach kolędniczych, jednocześnie współtworząc tego typu wydarzenia, m.in. szczególnie mu bliski Ogólnopolski Przegląd Zespołów i Grup Kolędniczych organizowany w Domu Kultury LSM w Lublinie. Lubelskiemu przeglądowi kolędniczemu poświęcił także swoją świetną pracę magisterską, gdzie z pieczołowitością i wielkim sercem opisywał zaprzyjaźnione grupy kolędnicze.

 

 

 

 

 

Piotr współpracował twórczo również z „Pismem Folkowym” (od 2017 roku), przygotowując relacje z wydarzeń kulturalnych nawiązujących do tradycji i zwyczajów bożonarodzeniowych. Przeprowadzał także cenne wywiady z depozytariuszami dobczyckich tradycji kolędniczych. Jednym słowem – był to wyjątkowy artysta, który znał wartość tradycji i chciał przekazywać ją dalej, doceniając i nie zapominając nigdy swoich Mistrzów. Zawsze z ogromnym sentymentem i wdzięcznością opowiadał o Mistrzach, którzy przekazali mu ogromną wiedzę, przy których szlifował swoje umiejętności gry, w tym na heligonce, której brzmienie dumnie prezentował za czasów studenckich podczas zajęć na lubelskiej muzykologii. Sam w pewnym sensie stał się mistrzem dla grupy ambitnych, małych Iskiereczek – dziecięcego zespołu folklorystycznego, którego był kierownikiem. Jak mawiał, było to jego „oczko w głowie”. Dzieci poznawały na próbach szeroki repertuar pieśni ludowych, kolęd i pastorałek, prezentowały też napisaną przez Piotra piosenkę o Iskiereczkach.

W wolnym czasie Piotr stale angażował się w różnego rodzaju aktywności kulturalne, współpracując m.in. z zespołem Lubelskie Babie Lato, w którym znalazł nie tylko wspaniałych towarzyszy scenicznych występów, ale także bliskich przyjaciół. Przez pewien czas był również aktywnym członkiem Zespołu Pieśni i Tańca „Jawor” działającego przy Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie, gdzie uczestniczył zarówno w próbach tanecznych, jak i wokalnych, podczas których zdecydowanie wyróżniał się swoim nietuzinkowym głosem oraz znajomością repertuaru muzycznego.

Można powiedzieć, że Piotr wręcz nie rozstawał się ze swoim akordeonem. Znał bowiem, i to na pamięć, potężny repertuar piosenek biesiadnych i pieśni ludowych, którymi sypał jak z rękawa, równie często jak żartami. Wspaniały był to towarzysz biesiad, wspólnych śpiewów i tańców.

Graj więc, Piotrusiu, Twojego ulubionego Hawaja wysoko, przy niebiańskich stołach. Byleś tam Druciarza z Szopki nie śpiewał, bo chyba nie wypada…

 

 

Opracowanie i korekta na stronie internetowej: Weronika Wyrębek

Skrót artykułu: 

Niezwykle barwny, szarmancki, przebojowy, ale przede wszystkim – niesamowicie utalentowany muzycznie. Taki był Piotr. Jego pasja i miłość do ukochanego akordeonu wypełniały wszystkie możliwe momenty i chwile jego życia. A muzyka była jego życiem. Najpierw lata spędzone w szkole muzycznej, później studia muzykologiczne na KUL-u, kształtowały go nie tylko jako muzyka, ale i człowieka. Uczynny, empatyczny i nieprzeciętnie towarzyski, przychodził zawsze z uśmiechem, dobrym słowem i swoim słynnym pytaniem: „Co tam dobrego słychać?”.

fot. z arch. aut.

Autor: 
Dział: 

Dodaj komentarz!