Pół wieku folk-rockowych wspomnień

Pół wieku folk-rockowych wspomnień

Gonna See All My Friends – A People’s History of Fairport Convention jest najnowszą pozycją brytyjskiego autora i wydawcy Richarda Houghtona, która ukazała się w listopadzie 2022 roku nakładem Spenwood Books. Jej tytuł został zaczerpnięty z refrenu kompozycji „Meet On The Ledge” byłego gitarzysty Fairport Convention Richarda Thompsona. Książka jest w pełni autoryzowanym zbiorem anegdot i wspomnień przesłanych przez ponad dwustu pięćdziesięciu fanów z różnych stron świata (Anglia, Australia, Belgia, Dania, Irlandia, Holandia, Niemcy, Nowa Zelandia, Polska, Szwecja, Włochy, USA) oraz przyjaciół i współpracowników, którzy opowiadają historię grupy w sposób zupełnie inny od oficjalnego. Taka koncepcja wydawnicza sprawia, że czytelnik otrzymuje bardziej osobisty i żywy obraz zespołu, przedstawiony z innej perspektywy, co pozwala na lepsze zrozumienie fenomenu jego twórczości czy nawet wpływu na życie rzeszy ludzi.

Sam pomysł na taką formę monografii nie jest nowy. Richard Houghton wydał już wcześniej podobnie opracowane historie takich grup jak Cream, Queen, Thin Lizzy czy Rolling Stones.

Książka została opatrzona wstępem historyka zespołu Nigela Schofielda. Przedmowę do niej napisał jeden z założycieli Fairport Convention – Simon Nicol. Natomiast posłowie stworzył będący w składzie formacji od końca 1969 roku basista i dobry duch zespołu Dave Pegg, ponadto organizator corocznego festiwalu w Cropredy, a w latach 1979–1995 członek grupy Jethro Tull. Nie zabrakło też wspomnień znanych muzyków: Iana Andersona, Doane’a Perry’ego, Ralpha McTella czy legendarnego amerykańskiego producenta Joe Boyda, który bardzo zasłużył się dla brytyjskiego folku. Oprócz bohaterów omawianej publikacji pod jego pieczą nagrywali m.in.: Incredible String Band, Martin Carthy, Nick Drake, Sandy Denny, Fotheringay czy John Martyn.

Simon Nicol i Martin Allcock,
Wrocław 1999
fot. z arch. aut.

Grupa Fairport Convention, obchodząca w 2022 roku jubileusz swojego pięćdziesięciopięciolecia, jest niekwestionowaną ikoną i prekursorem brytyjskiego folk-rocka. Ma na swoim koncie dwadzieścia dziewięć albumów studyjnych oraz dwadzieścia siedem koncertowych, nie licząc wielu nieoficjalnych bootlegów. Przetrwała liczne zawirowania, zmiany składu, kryzysy i tragedie. Przez lata przewinęli się przez zespół tak wspaniali muzycy, jak: Iain Matthews – świetny wokalista i interpretator folkowych ballad; Dave Swarbrick – wspaniały skrzypek i główny inspirator zwrotu formacji w kierunku muzyki tradycyjnej, przez lata niekwestionowany lider grupy; nieodżałowana wokalistka i autorka przepięknych piosenek Sandy Denny; Ashley „Tyger” Hutchings – ojciec brytyjskiego folk-rocka, założyciel Steeleye Span i The Albion Band oraz Richard Thompson – kultowy gitarzysta, od lat kontynuujący z dużym powodzeniem karierę solową.

Obecnie Fairport Convention tworzą: Simon Nicol – gitara i śpiew, Dave Pegg – gitara basowa, mandolina i chórki, Ric Sanders – skrzypce, klawisze, chórki oraz Chris Leslie – skrzypce, mandolina buzuki i śpiew. Części z byłych muzyków grupy nie ma już wśród nas. Odeszli: Sandy Denny, Judy Dyble, Martin Allcock, Roger Burridge, Roger Hill, Martin Lamble, Trevor Lucas, David Rea, Bruce Rowland i Dave Swarbrick. Jednak dzięki determinacji i konsekwencji w działaniu, bogatemu dorobkowi oraz festiwalowi w Cropredy, który corocznie gromadzi około dwudziestotysięczną widownię, a także niezliczonym solowym oraz wspólnym projektom obecnych i byłych członków zespołu, formacja zjednała sobie wielu przyjaciół i fanów na całym świecie. Potwierdzają to też historie zawarte w książce, która na trzystu osiemdziesięciu czterech stronach wypełnionych kolorowymi zdjęciami i pamiątkami mieści wydarzenia od początków kariery aż do ostatnich koncertów z 2022 roku.

Dla mnie Fairport Convention to także bardzo ważna kapela, która zainspirowała mnie do zainteresowania się folkiem z naszego regionu i kontynuowania tej pasji do dzisiaj, aktualnie z grupą Buraky. Moja przygoda z brytyskim zespołem zaczęła się jesienią 1976 roku, kiedy kupiłem we wrocławskim komisie muzycznym składankę „Bumpers” wytwórni Island, która zawierała ich utwór „Walk Awhile”. Potem zacząłem szukać katalogowych płyt grupy, co w realiach PRL-u nie było wcale łatwym zadaniem. Jestem wdzięczny Richardowi Houghtonowi, że i moja historia znalazła się w tym wydawnictwie. Dzięki moim staraniom Fairport Convention wystąpił w Polsce jedyny raz 15 grudnia 1996 roku na VIII Spotkaniach z Piosenką Żeglarską i Muzyką Folk – Szanty we Wrocławiu (w wersji akustycznej, bez perkusisty, jako Fairport Acoustic Convention). Był to też, jak się potem okazało, ostatni koncert Martina Allcocka jako członka oficjalnego składu grupy. Odpowiedź na pytanie, co było tego przyczyną i jak uratowałem Martina od poważnej kontuzji, oraz mnóstwo anegdot dotyczących tego niezwykle barwnego zespołu (także w sferze pozamuzycznej) z pewnością zapewni wspaniałą lekturę i pozwoli znaleźć się w środku wydarzeń dotyczących tej ponadpółwiecznej historii.

Krzysztof Opalski
publikował teksty m.in w pismach „Gadki z Chatki”, „Teraz Rock”, „Twój Blues”, „Jazz Forum”, „Opcje”, „Lizard”. Muzycznie związany z grupą folkową Buraky, wcześniej w zespołach Krakersy i Chudoba. Na płycie brytyjskiego blues-rockowego gitarzysty Toniego McPhee „Live in Poland at Blues Express” zagrał na harmonijce. Kilkakrotnie zagrał też z Chrisem Jaggerem podczas jego występów w Polsce (w 2014 roku Buraky akompaniowały temu artyście na krótkiej trasie po Polsce).

Opracowanie i korekta na stronie internetowej: Wiktoria Kaczmarczyk