Nowości płytowe

Bastarda
Sutari
Tamoj

Formacje Bastarda i Sutari połączyły siły, aby stworzyć autorską opowieść o muzyce pogranicza. We wspólnym albumie „Tamoj” sięgają do korzeni polsko-litewsko-białoruskiej kultury. Czerpią z ludowych pieśni białoruskich, litewskich sutartinės, ale także polskiej muzyki tradycyjnej. Studiując bogate i niezwykle różnorodne źródła, próbują dotrzeć do tego, co potencjalnie drzemie na styku tych regionów i tradycji. Zespoły Bastarda i Sutari, traktując owe odmienne dziedzictwa z największym szacunkiem, stworzyły muzykę znoszącą wszelkie granice.

kakofoNIKT
Chór Pogłosy
Lamentacje

Lamentacje to wielowymiarowy projekt związany z nowym, zaktualizowanym spojrzeniem na twórczość Wacława z Szamotuł, uznawanego za jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów, którego utwory jako pierwsze drukowane były poza granicami Rzeczypospolitej. Renesans, w którym żył i tworzył, był czasem niezwykle ważnym zarówno dla historii kultury, filozofii, jak i sztuki, w tym muzyki. Był to czas naznaczony zwrotem ku człowiekowi. Obecny okres, w którym się znaleźliśmy, też potrzebuje szczególnej uwagi i szukania wspólnoty. Muzyka Szamotulczyka została opracowana przez zespół kakofoNIKT i Chór Pogłosy w zupełnie nowy, oryginalny sposób, łączący siłę ekspresji trzydziestopięcioosobowego chóru, elektroniki, bębnów ludowych, brzmienia folkloru szamotulskiego, renesansowej lutni i awangardowych rozwiązań.

Kust
Kust

Kust to nazwa jednego z obrzędów wiosennych z Polesia Ukraińskiego i Białoruskiego. Samo słowo oznacza po prostu krzak, za który przebiera się małą dziewczynkę w Zielone Święta (Trijca). Muzyka grupy skupia się właśnie na obrzędach i rytuałach – tych, których nikt już nie praktykuje, tych, które powoli odchodzą w zapomnienie, w końcu tych, które praktykowane są jeszcze współcześnie. Nie da się ukryć, że pieśni obrzędowe bez kontekstu po prostu wychodzą z użytku. Zmiany są nieuniknione: kultura jest żywa, a jej oś stanowi praktyka. Na płycie kapela stara się uciec od konceptualnego czy gatunkowego podejścia twórczego. Wychodząc od improwizacji osadzonej w pieśniach, pracuje strumieniowo, prowadząc śpiew wzdłuż muzycznych krajobrazów, miast przesłaniać go dźwiękiem czy rekontekstualizować. Warstwa instrumentalna odwołuje się do estetyki drone i ambientu. Muzycy pracują głównie z dynamiką, sięgając nieraz po agresywne brzmienia charakterystyczne dla muzyki rytualnej.

Opracowanie i korekta na stronie internetowej: Wiktoria Kaczmarczyk